Reakcja zachodzi zgodnie z równaniem: MgO + H2O → Mg(OH)2. Współczynniki stechiometryczne wynoszą 1:1, więc 1 mol tlenku magnezu daje 1 mol wodorotlenku magnezu (przy założeniu pełnego przereagowania i braku strat).
Krok 1. Masa molowa substratu i produktu
MgO: M = 24 + 16 = 40 g/mol.
Mg(OH)2: M = 24 + 2·(16+1) = 24 + 34 = 58 g/mol.
Krok 2. Obliczenie ilości moli MgO
n(MgO) = m/M = 20 g / 40 g/mol = 0,5 mol.
Krok 3. Masa teoretyczna Mg(OH)2
Ze stechiometrii 1:1: n(Mg(OH)2) = 0,5 mol.
mteor = n·M = 0,5 mol · 58 g/mol = 29 g.
Krok 4. Wydajność reakcji
mrzecz = 20 g, mteor = 29 g.
W = (mrzecz/mteor)·100% = (20/29)·100% ≈ 68,97% ≈ 68,9%.
Dlaczego pozostałe wyniki są niepoprawne?
- Wartość 20% zwykle wynika z błędnego przyjęcia, że "wydajność = masa produktu/masa substratu", bez przeliczenia na masę teoretyczną wynikającą ze składu produktu.
- Wartość 48,2% może wynikać z użycia nieprawidłowej masy molowej produktu (np. pominięcia atomów tlenu lub wodoru) albo z błędu w przeliczeniu moli.
- Wartość 79,2% bywa skutkiem błędnego założenia, że masa teoretyczna produktu jest mniejsza (np. przez nieuwzględnienie, że do produktu "dochodzi" masa wody).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw policz mteor z równania reakcji; dopiero potem licz procentową wydajność. Kontrola sensu: mteor produktu jest większa niż masa MgO, bo dołącza się składnik z wody.