Opisany pseudokod realizuje klasyczny algorytm wyszukiwania wartości maksymalnej w tablicy.
Jak działa krok po kroku?
- Najpierw pobierany jest pierwszy element tablicy i przypisywany do zmiennej x. To ważne: na starcie x przechowuje "najlepszy dotąd" wynik.
- Następnie algorytm pobiera następny element i porównuje go z x.
- Jeżeli bieżący element jest większy od x, to aktualizuje x (podstawia nową, większą wartość).
- Proces powtarza się dla wszystkich elementów aż do końca tablicy.
Po przejściu całej tablicy w x znajduje się największa wartość, ponieważ każda napotkana liczba większa od dotychczasowego maksimum "zastępowała" wynik. Gdyby istniała wartość większa od końcowego x, musiałaby pojawić się w którymś kroku i wtedy algorytm by ją podstawił — a skoro tego nie ma, to x jest maksimum.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wartość minimalna tablicy — do minimum potrzebny byłby warunek "jeżeli element jest mniejszy od x". Tutaj jest "większy", więc wynik rośnie, a nie maleje.
- Liczba elementów tablicy — algorytm nigdzie nie zlicza elementów (brak licznika i inkrementacji). Samo pobieranie kolejnych wartości nie daje liczności jako wyniku.
- Wartość średnia elementów tablicy — do średniej potrzebne byłoby sumowanie wszystkich elementów i podzielenie przez liczbę elementów. W pseudokodzie nie ma ani sumy, ani dzielenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz schemat "ustaw wynik na pierwszy element, potem dla każdego elementu: jeśli lepszy, podmień", zwykle chodzi o maksimum (dla znaku ">") albo minimum (dla znaku "<").
