W przypadku mebla zabytkowego celem naprawy nie jest jedynie przywrócenie użyteczności, ale także zachowanie możliwie wiernego wyglądu oraz charakteru historycznego. Uchwyty (okucia) są elementem widocznym, wpływają na stylistykę frontów i stanowią część projektu mebla. Z tego powodu najbardziej właściwe jest rozwiązanie: wymiana uchwytów na specjalnie wykonane, będące kopią oryginalnych. Takie postępowanie pozwala zachować spójność estetyczną oraz uniknąć "fałszywej" modernizacji.
Rozwiązanie polegające na wymianie na podobne, zakupione w sklepie bywa kuszące (łatwe i tańsze), jednak w obiekcie zabytkowym często prowadzi do zmiany proporcji, kształtu, sposobu mocowania lub wykończenia powierzchni. Nawet niewielkie różnice są zauważalne i mogą obniżać wartość zabytkową.
Opcje zakładające demontaż uchwytów i zaklejenie otworów okleiną albo zaszpachlowanie otworów i pozostawienie mebla bez uchwytów są nieprawidłowe z dwóch powodów. Po pierwsze, usuwają funkcjonalny element – mebel traci wygodę użytkowania. Po drugie, ingerują w oryginalną konstrukcję i wygląd frontów, wprowadzając obce "łatki" lub powierzchnie naprawcze, które zwykle są widoczne z bliska.
W praktyce wykonanie kopii oznacza dobranie kształtu, wymiarów, sposobu mocowania oraz wyglądu powierzchni (np. patyny), tak aby odtworzone uchwyty nie odcinały się od reszty mebla. Na egzaminie warto pamiętać prostą zasadę: dla zabytków wybiera się rozwiązanie najbardziej zbliżone do oryginału, a nie najszybsze.
