Styl kierowania demokratyczny (partycypacyjny) rozpoznaje się po tym, że kierownik:
- włącza zespół w proces decyzyjny (konsultuje, pyta o zdanie, zbiera propozycje),
- wyjaśnia cele i kryteria wyboru rozwiązania,
- dzieli się odpowiedzialnością i zachęca do współpracy,
- utrzymuje kontrolę nad kierunkiem działań, ale nie narzuca wszystkiego jednostronnie.
W tego typu zadaniach kluczowe jest odróżnienie stylu demokratycznego od innych często mylonych podejść:
- Autokratyczny – decyzje zapadają głównie jednoosobowo, komunikacja jest poleceniowa, a konsultacje są ograniczone lub pozorne.
- Liberalny (laissez-faire) – kierownik ingeruje minimalnie, pozostawia zespołowi bardzo dużą swobodę, czasem kosztem koordynacji i jasnych zasad.
Poprawna odpowiedź to "Kierownik 4", ponieważ opis wskazany w tabeli odpowiada wzorcowi demokratycznemu: akcentuje współdecydowanie i konsultowanie działań z pracownikami, a nie wyłącznie wydawanie poleceń ani całkowite wycofanie się z kierowania.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, gdy opisują zachowania typowe dla innych stylów: albo dominację przełożonego i jednostronne rozstrzyganie spraw (cecha autokratyczna), albo brak realnego kierowania i przerzucenie całej odpowiedzialności na pracowników (cecha liberalna). W praktyce egzaminacyjnej warto podkreślać słowa-klucze w opisie (np. "konsultuje", "wspólnie ustala", "zachęca do opinii", "decyzje po dyskusji"), bo one najtrafniej identyfikują styl demokratyczny.
