Różnice kursowe w księgach rachunkowych powstają wtedy, gdy ta sama kwota wyrażona w walucie obcej (tu: 200 EUR) ma inną wartość w PLN w dwóch momentach ujęcia zdarzenia: przy rozpoznaniu zobowiązania/należności oraz przy jego rozliczeniu (zapłacie). Ponieważ księgi prowadzi się w PLN, każde zdarzenie w walucie obcej trzeba przeliczyć właściwym kursem.
Krok 1 – ustalenie wartości zobowiązania z faktury
Z tabeli wynika, że przy otrzymaniu faktury przeliczono 200 EUR po kursie 4,17, więc zobowiązanie wynosi: 200 × 4,17 = 834 zł.
Krok 2 – ustalenie wartości zapłaty
Przy zapłacie zastosowano kurs 4,13, więc zapłata w PLN wyniosła: 200 × 4,13 = 826 zł.
Krok 3 – obliczenie i kwalifikacja różnicy
Porównujemy kwoty w PLN: 834 zł (zobowiązanie) − 826 zł (zapłata) = 8 zł. Przedsiębiorca zapłacił mniej niż pierwotnie wynikało z zobowiązania w PLN, czyli zyskał na zmianie kursu. Taka korzyść to dodatnia różnica kursowa, którą ujmuje się jako przychód finansowy (w praktyce na koncie przychodów finansowych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Ujemna w wysokości 8 zł na koncie "Przychody finansowe" – ujemna różnica oznacza stratę (zapłata większa od zobowiązania), a dodatkowo nie ujmuje się jej w przychodach.
- Dodatnia w wysokości 8 zł na koncie "Koszty finansowe" – znak różnicy jest prawidłowy, ale miejsce ujęcia błędne: dodatnie różnice zwiększają przychody, a nie koszty.
- Ujemna w wysokości 8 zł na koncie "Koszty finansowe" – koszty byłyby właściwe przy stracie, ale tu nie ma straty, bo zapłacono mniej.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zawsze odpowiedz sobie na pytanie "czy zapłaciłem/otrzymałem w PLN więcej czy mniej niż wynikało z początkowej wyceny?". Dopiero potem dobieraj konto: korzyść → przychody finansowe, strata → koszty finansowe.
