Zakaz piętrzenia oznacza, że możemy ułożyć tylko jedną warstwę jednostek ładunkowych na podłodze skrzyni. Wysokość skrzyni 2700 mm i wysokość jednostki 900 mm nie służą tu do budowania kolejnych warstw, więc w obliczeniach decydują długość i szerokość.
Podstawa jednostki ładunkowej ma wymiary 1200×800 mm. Ponieważ to prostokąt, w praktyce trzeba sprawdzić, czy korzystniejszy jest układ "1200 wzdłuż" czy "800 wzdłuż" (obrót o 90°). Liczymy zawsze pełne sztuki, więc stosujemy dzielenie całkowite (zaokrąglenie w dół).
- Jeśli ułożymy jednostkę tak, że 800 mm idzie wzdłuż 6400 mm, to wzdłuż mieści się ⌊6400/800⌋ = 8 sztuk.
- Wtedy drugi wymiar podstawy, 1200 mm, idzie wszerz 2400 mm, więc wszerz mieści się ⌊2400/1200⌋ = 2 sztuki.
Maksymalna liczba jednostek w jednej warstwie to iloczyn: 8×2 = 16. Odpowiedź "16 jednostek ładunkowych" jest poprawna, bo wynika z najlepszego ułożenia (z obrotem), przy którym oba kierunki wypełniają się bez reszty.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- "15 jednostek ładunkowych" zwykle wynika z nieuwagi w dzieleniu całkowitym lub z przyjęcia gorszej orientacji i rezygnacji z części miejsca, mimo że da się ułożyć pełny układ 8×2.
- "14 jednostek ładunkowych" to częsty skutek policzenia tylko jednego kierunku poprawnie albo błędnego założenia, że trzeba zostawić większe "luzowanie" bez podania takiego wymogu w treści.
- "17 jednostek ładunkowych" jest niemożliwe w jednej warstwie, bo wymagałoby przekroczenia ograniczeń długości/szerokości (albo niejawnego piętrzenia), a liczba sztuk musi być całkowita i zmieścić się w prostokącie 6400×2400.
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich zadaniach zawsze sprawdź obie orientacje podstawy (zamiana 1200↔800) i dopiero potem wybierz większy wynik.
