W najniższym (ostatnim) piętrze odkrywki pojawiają się dwa istotne ograniczenia organizacyjno-technologiczne: duża głębokość prowadzenia robót oraz możliwość zawodnienia dna wyrobiska. W takiej sytuacji dobór maszyny i sposobu jej pracy powinien ograniczać konieczność posadowienia i poruszania się sprzętu bezpośrednio na dnie/spągu, gdzie woda i uplastyczniony grunt zwiększają ryzyko ugrzęźnięcia, utraty stateczności podłoża, przestojów oraz trudności w utrzymaniu parametrów pracy.
Odpowiedź "łańcuchowej ustawionej powyżej dna wyrobiska i pracującej podsiębiernie." jest zgodna z logiką doboru technologii w warunkach potencjalnego zawodnienia: ustawienie maszyny powyżej dna zmniejsza narażenie na skutki wody w rejonie dna, a praca podsiębierna umożliwia urabianie materiału znajdującego się niżej niż poziom ustawienia koparki. W praktyce oznacza to, że front urabiania może być prowadzony bez konieczności stałego "stania" sprzętu w najbardziej zawodnionym obszarze.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w świetle podanego warunku o zawodnieniu dna:
- "łańcuchowej ustawionej na spągu złoża." – zakłada ustawienie sprzętu w rejonie dna/spągu, czyli tam, gdzie zawodnienie może najbardziej utrudniać posadowienie i ruch, a także utrzymanie parametrów pracy.
- "kołowej ustawionej powyżej dna wyrobiska i pracującej nadsiębiernie." – tryb nadsiębierny oznacza urabianie powyżej poziomu ustawienia, co nie odpowiada potrzebie efektywnego urabiania najniższego piętra z bezpieczniejszego poziomu, gdy materiał do urabiania znajduje się niżej.
- "kołowej ustawionej na spągu złoża." – ponownie problemem jest posadowienie na dole wyrobiska w warunkach ryzyka wody; dodatkowo taki wybór pomija wskazówkę organizacyjną, że trzeba ograniczyć pracę na zawodnionym dnie.
Wskazówka egzaminacyjna: w treści kluczowe są słowa "możliwość zawodnienia dna wyrobiska" oraz "ostatnie (najniższe) piętro". To one kierują uwagę na ustawienie maszyny powyżej dna i na tryb urabiania umożliwiający pracę "w dół", czyli podsiębiernie.
