Aberracja chromatyczna to wada optyczna związana z dyspersją: szkło inaczej załamuje światło czerwone, zielone i niebieskie. W praktyce fotograf widzi to jako barwne obwódki wzdłuż kontrastowych granic (np. gałęzie na jasnym niebie, krawędzie budynków, metal na tle jasnego tła). Często są to zafarbienia fioletowe i/lub zielone, a zjawisko może nasilać się przy wysokim kontraście i na brzegach kadru.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "aberracja sferyczna" – nie jest przede wszystkim wadą "kolorową". Typowo powoduje spadek ostrości i kontrastu (miękkość obrazu), szczególnie przy pełnym otworze przysłony, ale bez charakterystycznych barwnych obwódek na krawędziach.
- "aberracja komatyczna" (koma) – dotyczy głównie punktowych źródeł światła poza osią optyczną. Zamiast obwódek barwnych pojawiają się zniekształcenia przypominające "kometę" lub "łezkę", widoczne zwłaszcza przy astrofotografii i na brzegach kadru.
- "astygmatyzm" – polega na tym, że układ optyczny nie ogniskuje jednakowo w dwóch prostopadłych przekrojach. W efekcie szczegóły mogą być ostre w jednym kierunku, a rozmyte w drugim; punkty i linie przyjmują kierunkowe, "rozciągnięte" kształty. To również nie jest typowo zjawisko objawiające się kolorową obwódką.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji/zdjęciu widać przede wszystkim kolorowe frędzle na krawędziach, najczęściej chodzi o aberrację chromatyczną. Jeżeli natomiast problemem jest kształt punktów na brzegach (kometki) – rozważ komę, a jeśli rozmycie jest kierunkowe – astygmatyzm.
