Stopień naniesienia klejonki na osnowę opisuje, o ile (procentowo) wzrosła masa odcinka osnowy po procesie klejenia w porównaniu z masą tego samego odcinka przed klejeniem. W praktyce jest to wskaźnik, który pomaga kontrolować, czy na przędzę trafiła odpowiednia ilość środka klejącego (apretury), co wpływa m.in. na zmniejszenie zrywalności osnowy podczas tkania.
W zadaniu podano:
- masa osnowy po klejeniu: wk = 1100 kg,
- masa osnowy przed klejeniem: wo = 1000 kg,
- wilgotność przed i po klejeniu: 12%.
Informacja o jednakowej wilgotności jest istotna, bo oznacza, że porównujemy masy przy tym samym udziale wody w przędzy. Dzięki temu przyrost masy 1100 − 1000 = 100 kg można interpretować jako efekt naniesienia klejonki (a nie efekt "dodatkowej" wilgoci). Gdyby wilgotność była różna, należałoby rozważyć przeliczenie na masę suchą.
Obliczenie wykonujemy wzorem na przyrost procentowy względem wartości początkowej (sprzed procesu):
nk = (wk − wo) / wo · 100%
Podstawienie danych:
- wk − wo = 1100 kg − 1000 kg = 100 kg,
- 100 / 1000 = 0,10,
- 0,10 · 100% = 10%.
Dlatego poprawny wynik to nk = 10%.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują? 9% i 11% odpowiadałyby przyrostowi masy odpowiednio 90 kg lub 110 kg przy tej samej masie początkowej 1000 kg, a w danych przyrost wynosi dokładnie 100 kg. 12% oznaczałoby wzrost o 120 kg, co również nie zgadza się z podanymi masami. Typowy błąd to dzielenie 100 kg przez 1100 kg (dałoby ok. 9,09%), ale w takim wskaźniku zmienia się podstawa procentu i nie jest to standardowy "stopień naniesienia względem masy przed klejeniem", o który pyta zadanie.
