Nawęglanie jest obróbką cieplno-chemiczną, której celem jest utwardzenie warstwy powierzchniowej elementu stalowego przez zwiększenie zawartości węgla w cienkiej warstwie zewnętrznej. Następnie taki element zwykle poddaje się hartowaniu (i często odpuszczaniu), aby warstwa nawęglona uzyskała wysoką twardość i odporność na ścieranie, natomiast rdzeń pozostawał względnie plastyczny i odporny na pękanie.
Z tego powodu do nawęglania dobiera się przede wszystkim stale konstrukcyjne niskowęglowe (często także odpowiednio dobrane stale stopowe o niskiej zawartości węgla w rdzeniu). Niska zawartość węgla w materiale wyjściowym pomaga zachować pożądane własności rdzenia, a "dodatkowy" węgiel wprowadzany jest tylko w strefie przypowierzchniowej, gdzie jest potrzebny do uzyskania twardości.
- Odpowiedź "stopów niklu, miedzi i żelaza" jest nieprawidłowa, ponieważ nawęglanie jest procesem typowo stosowanym dla stali, a nie dla takich stopów; dodatkowo dobór takich materiałów nie odpowiada idei tworzenia warstwy nawęglonej jak w stalach.
- Odpowiedź "stopów miedzi i cynku" (czyli typowo mosiądzów) jest błędna: są to stopy nieżelazne, stosowane z innych powodów (np. własności ślizgowe, odporność korozyjna), a nie jako typowy materiał do nawęglania wałów.
- Odpowiedź "stali konstrukcyjnych kwasoodpornych" jest myląca: stale kwasoodporne dobiera się pod kątem odporności korozyjnej, a nie jako standardowy materiał na elementy nawęglane. W praktyce egzaminacyjnej rozróżnia się je od stali przeznaczonych do obróbki nawęglaniem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się nawęglanie, myśl o schemacie "twarda powierzchnia + ciągliwy rdzeń". To prowadzi do wyboru stali o niskiej zawartości węgla w rdzeniu, a nie materiałów "z definicji twardych" w całym przekroju.
