Warstwa ścieralna chodnika to wierzchnia część konstrukcji, po której odbywa się ruch pieszych (a czasem również ruch serwisowy). W praktyce w chodnikach często spotyka się płyty kamienne albo kostkę kamienną, ułożone na podsypce (np. piaskowej lub cementowo‑piaskowej) o określonej grubości. W tym zadaniu kluczowa jest umiejętność odczytu przekroju z rysunku: trzeba rozpoznać, że przekrój przedstawia dwie różne strefy wykończenia nawierzchni oraz odczytać przy każdej z nich zarówno materiał, jak i grubość elementu oraz grubość podsypki.
Odpowiedź "z płyt granitowych o grubości 8 cm, na podsypce o grubości 12 cm i kostki bazaltowej o grubości 10 cm, na podsypce o grubości 10 cm" jest poprawna, bo zawiera komplet zgodnych danych: płyty granitowe 8 cm wraz z podsypką 12 cm oraz kostkę bazaltową 10 cm wraz z podsypką 10 cm. To typowy zestaw informacji, które w dokumentacji rysunkowej bywają opisane przy poszczególnych warstwach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wariant z "kostką granitową 10 cm" jest niezgodny z rysunkiem, jeśli w przekroju wskazano bazalt (podmiana materiału). W zadaniach egzaminacyjnych to częsty "haczyk": materiał ma znaczenie, bo wpływa na właściwości i wymagania.
- Wariant z "kostką granitową 8 cm" zmienia grubość elementu nawierzchni (8 cm zamiast 10 cm) oraz dodatkowo podmienia materiał. To błąd wynikający z mieszania danych z różnych opisów warstw.
- Wariant z "kostką bazaltową grubości 12 cm" zachowuje bazalt, ale zmienia grubość kostki. Często wynika to z mechanicznego przeniesienia wartości 12 cm z podsypki pod płyty na element kostki.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, ile stref nawierzchni pokazuje przekrój (np. pas z płyt i pas z kostki), a dopiero potem odczytuj parametry każdej strefy osobno: (1) rodzaj elementu, (2) jego grubość, (3) grubość podsypki. Taka kolejność ogranicza ryzyko zamiany liczb 10/12 i podmiany materiału.
