W warsztatach terapii zajęciowej (WTZ) punktem odniesienia jest funkcjonowanie uczestnika w codziennym życiu oraz jego możliwie pełne uczestnictwo w życiu społecznym i – na ile to realne – przygotowanie do aktywności zawodowej. Dlatego jako cel nadrzędny wskazuje się dążenie do możliwie niezależnego i samodzielnego życia.
Odpowiedź "jak największej sprawności fizycznej" bywa kusząca, bo jest łatwa do wyobrażenia, jednak w terapii zajęciowej sama sprawność nie jest celem ostatecznym. Poprawa sprawności może być środkiem do lepszego wykonywania czynności dnia codziennego, ale uczestnik może osiągać większą samodzielność także dzięki kompensacji, adaptacjom i treningowi czynności, nawet przy ograniczeniach motorycznych.
Odpowiedź "umiejętności z zakresu różnych technik" opisuje raczej metody i treści pracy warsztatowej (np. naukę czynności, trening manualny, działania w pracowniach). To są narzędzia terapeutyczne, które mają sens wtedy, gdy przekładają się na praktyczne zwiększenie niezależności i sprawczości uczestnika.
Odpowiedź "swobody w komunikowaniu się" dotyczy ważnego obszaru kompetencji społecznych. Nie jest jednak uniwersalnym, jedynym celem WTZ – komunikacja może być jednym z etapów rehabilitacji społecznej (np. w treningu umiejętności społecznych), ale nadal służy szerszemu efektowi: samodzielnemu funkcjonowaniu, podejmowaniu ról społecznych i lepszej adaptacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "przede wszystkim", szukaj odpowiedzi najbardziej ogólnej i nadrzędnej (celu długoterminowego). Pozostałe propozycje zwykle są celami cząstkowymi, które wspierają cel główny, ale go nie zastępują.
