W klasycznym układzie zapłonowym (z cewką 12 V) uzwojenie pierwotne pracuje przy niskim napięciu i relatywnie dużym prądzie. Żeby w krótkim czasie zmagazynować energię w polu magnetycznym rdzenia, rezystancja uzwojenia pierwotnego musi być niewielka. Dlatego poprawny jest zakres 0,5–6 Ω, który odpowiada typowym wartościom dla sprawnych cewek tego typu.
Zakresy 6–9 Ω, 9–12 Ω oraz 12–15 Ω są w tym kontekście zbyt duże. Taka rezystancja częściej wskazywałaby na element o innym przeznaczeniu (np. inny typ cewki/uzwojenia) albo na sytuację pomiarową, która zawyża wynik (słabe styki, utlenione konektory, pomiar "przez" instalację, a nie na odłączonej cewce).
W praktyce warsztatowej poprawny pomiar wymaga:
- odłączenia cewki od instalacji (żeby nie mierzyć równolegle innych obwodów),
- dobrego kontaktu sond i uwzględnienia rezystancji przewodów pomiarowych,
- pamiętania o wpływie temperatury i tolerancji wykonania.
Jeśli wynik jest znacząco niższy od oczekiwanego, może to sugerować zwarcie międzyzwojowe; jeśli znacznie wyższy lub nieskończony – przerwę uzwojenia. Zawsze jednak należy porównać wynik z danymi serwisowymi dla konkretnego rozwiązania zapłonu, bo konstrukcje cewek i wymagania układu mogą się różnić.
