Wartości liczbowe P, U, W odnoszą się do składowych wskaźnika PUW, czyli polskiego odpowiednika międzynarodowego wskaźnika DMF stosowanego w epidemiologii stomatologicznej. Składowe oznaczają liczbę zębów: z próchnicą (P), usuniętych z powodu próchnicy (U) oraz wypełnionych (W). Taki wskaźnik opisuje intensywność próchnicy i sumuje aktualne oraz przebyte doświadczenie choroby.
W badaniach populacyjnych same wartości PUW mają sens głównie wtedy, gdy można je porównać między grupami. Dlatego dane standardowo prezentuje się w podziale (stratyfikacji) m.in. na wiek i płeć. Wiek jest kluczowy, ponieważ wraz z upływem czasu rośnie prawdopodobieństwo, że dana osoba miała próchnicę, leczenie wypełnieniami lub ekstrakcje zębów z powodu próchnicy. Ponadto u dzieci analizuje się okres wyrzynania i wymiany uzębienia, co również wpływa na typowe wartości wskaźnika w danej grupie wiekowej. Płeć bywa uwzględniana, bo w danych populacyjnych obserwuje się różnice średnich wartości między kobietami i mężczyznami, co ma znaczenie przy interpretacji i planowaniu profilaktyki.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują typowych zmiennych, od których zależą wartości referencyjne PUW w epidemiologii:
- "liczby zębów" – PUW nie jest prostym przeliczeniem uzębienia, tylko indeksem stanu chorobowego/leczenia; liczba zębów u osób z uzębieniem stałym jest względnie stała i nie stanowi standardowej osi raportowania wartości referencyjnych.
- "pracy mięśni żwaczy" – aktywność mięśni nie jest składnikiem wskaźnika PUW i nie służy do jego stratyfikacji w badaniach próchnicy.
- "rozmiarów jamy ustnej" – cechy anatomiczne tego typu nie definiują ani nie różnicują wartości wskaźnika PUW w standardowych analizach epidemiologicznych.
Dla higienistki stomatologicznej praktyczna wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy PUW/DMF, najczęściej chodzi o interpretację epidemiologiczną (porównania między grupami) i o to, że wyniki odnosi się do wieku i płci, a nie do cech takich jak wielkość jamy ustnej czy praca mięśni.
