W praktyce florystycznej często przygotowuje się niewielkie ozdoby kwiatowe noszone na ubraniu podczas uroczystości (np. przypinane do sukni, żakietu lub noszone na nadgarstku). Kluczowym problemem jest stabilne mocowanie przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka uszkodzenia delikatnej tkaniny.
Tradycyjnie do takiego mocowania stosuje się rozwiązania mechaniczne, takie jak szpilki lub agrafki. Mają one zaletę prostoty, ale mogą pozostawiać dziurki, zaciągnięcia albo deformować materiał, zwłaszcza gdy kompozycja jest cięższa lub tkanina jest cienka.
W nowoczesnych rozwiązaniach spotyka się także mocowania magnetyczne: jeden magnes jest częścią mocowania kompozycji, a drugi znajduje się po przeciwnej stronie tkaniny. Dzięki temu ozdoba może trzymać się bez przekłuwania materiału. Z punktu widzenia logiki technologicznej to wyjaśnia, dlaczego odpowiedź dotycząca mocowania ozdoby noszonej na ubraniu jest najbardziej spójna z zastosowaniem magnesów.
Pozostałe propozycje (mocowanie metalowych naczyń, elementów ozdobnych czy konstrukcji na ścianie) mogą brzmieć "magnetycznie", ale w realnych zadaniach florystycznych nie są typowym celem takiego akcesorium; częściej stosuje się wtedy inne metody montażu (haki, kleje, druty, opaski zaciskowe) zależnie od podłoża i obciążenia.
Uwaga terminologiczna: określenie "korsarz" bywa używane na oznaczenie ozdoby typu corsage, ale jego rozpoznawalność w polskiej praktyce i w materiałach egzaminacyjnych może być różna. Dlatego przy nauce warto znać też bliskie pojęcia (ozdoba do sukni, butonierka, kompozycja okolicznościowa) oraz typowe sposoby mocowania.
