Współczesne telefony komórkowe korzystają niemal wyłącznie z akumulatorów litowych (najczęściej określanych jako Li-ion, a w wielu konstrukcjach jako Li-ion polymer/Li-pol). Decydują o tym wymagania urządzeń mobilnych: mała masa, wysoka pojemność w małej objętości, możliwość oddawania stosunkowo dużych prądów oraz akceptowalna liczba cykli ładowania/rozładowania.
Dlaczego odpowiedź "litowo-jonowo-polimerowe" pasuje?
W praktyce spotyka się baterie określane marketingowo jako "Li-pol", które nadal należą do rodziny Li-ion (różnią się m.in. konstrukcją/elektrolitem i formą pakietu). W telefonach to standard, bo umożliwia cienką, płaską zabudowę i dobre parametry energetyczne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Niklowo-kadmowe (Ni-Cd) – to technologia starsza, o mniejszej gęstości energii. Dodatkowo kadm jest pierwiastkiem toksycznym, więc w elektronice konsumenckiej jest wypierany.
- Niklowo-metalowo-wodorowe (Ni-MH) – znane np. z akumulatorów w rozmiarach AA/AAA. W smartfonach są niepraktyczne ze względu na gabaryty i gorszy stosunek energii do masy/objętości w porównaniu z litowymi.
- Kwasowo-ołowiowe (Pb) – bardzo ciężkie i duże. Stosuje się je typowo w motoryzacji i zasilaniu awaryjnym, a nie w lekkich urządzeniach kieszonkowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się rodzina "litowa" oraz starsze chemie niklowe i ołowiowe, w kontekście telefonu prawie zawsze wybiera się wariant litowy.
