W cięciu tlenowo-acetylenowym prędkość posuwu palnika dobiera się z tabel producenta, ponieważ musi ona zapewnić pełne przepalenie materiału i stabilne utlenianie w szczelinie cięcia. Zależność jest typowa: im grubsza blacha, tym wolniejszy posuw.
Dla blachy o grubości 16 mm najpierw wybiera się właściwy przedział grubości w tabeli. Grubość 16 mm nie mieści się już w zakresie 3–15 mm, tylko w następnym: 15–40 mm. W tym zakresie prędkość cięcia jest podana jako 400–250 mm/min, czyli jako przedział dopuszczalnych wartości zależnych od warunków (m.in. dokładnej grubości w ramach zakresu, stanu dyszy, prowadzenia palnika).
Pytanie dotyczy maksymalnej prędkości, więc wybiera się górną granicę przedziału, czyli 400 mm/min. To jest najszybszy posuw przewidziany dla najcieńszych blach z danego zakresu 15–40 mm; wraz ze wzrostem grubości w tym zakresie prędkość schodzi w kierunku wartości minimalnej (250 mm/min).
Dlaczego pozostałe wartości są niepoprawne?
- 500 mm/min i 480 mm/min przekraczają wartość maksymalną dla zakresu 15–40 mm, więc mogą powodować niepełne przecięcie, przyklejanie żużla i poszarpaną krawędź.
- 600 mm/min odpowiada maksymalnym prędkościom dla cieńszych blach (z wyższego zakresu prędkości), a nie dla 16 mm. To typowy błąd polegający na wybieraniu "największej liczby" bez przypisania grubości do właściwej kolumny.
W praktyce operator zwykle startuje od wartości bliskiej maksymalnej z tabeli i koryguje posuw obserwując iskrzenie, szczelinę cięcia i stan krawędzi. Zbyt szybkie cięcie częściej daje niedopalenie, a zbyt wolne zwiększa nagrzanie i ryzyko odkształceń elementu.
