W standardowym okablowaniu MIDI kluczowe jest rozróżnienie trzech portów:
- MIDI IN – wejście, którym urządzenie odbiera komunikaty (np. nuty, kontrolery).
- MIDI OUT – wyjście komunikatów generowanych przez samo urządzenie (np. z klawiatury urządzenia, sekwencera lub jego wewnętrznych funkcji).
- MIDI THRU – wyjście, które podaje dalej (kopiuje) to, co urządzenie odebrało na MIDI IN.
Jeżeli wymaganie brzmi: "informacje wysłane do urządzenia nr 1 mają być przesłane dalej do urządzenia nr 2", to potrzebujesz toru, który:
- wprowadzi komunikaty do urządzenia 1 (czyli do In 1),
- następnie przekaże je dalej bez zmiany źródła (czyli przez Thru 1),
- i doprowadzi je do wejścia urządzenia 2 (czyli do In 2).
Dlatego poprawny schemat to "In 1 > Thru 1 > In 2".
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "Thru 1 > In 2 > In 1" ma nielogiczny kierunek: THRU jest wyjściem z urządzenia 1, a "In 2" i "In 1" są wejściami. Nie da się poprawnie zbudować łańcucha, w którym "wejście" jest po drodze jako element przekazujący sygnał.
- "In 1 > Out 1 > In 2" myli funkcje OUT i THRU. OUT nie musi zawierać kopii danych przychodzących na IN; zwykle niesie komunikaty wytwarzane przez urządzenie 1. Jeśli urządzenie nie ma funkcji MIDI echo/soft-thru, dane z IN nie pojawią się na OUT.
- "Thru 1 > Out 1 > In 2" łączy dwa wyjścia (THRU i OUT) w jednym schemacie, co nie opisuje poprawnego przepływu sygnału z wejścia urządzenia 1 do wejścia urządzenia 2.
W praktyce takie łączenie (daisy chain) jest typowe dla prostych zestawów kilku modułów brzmieniowych. Trzeba jednak pamiętać, że długi łańcuch może zwiększać opóźnienia i utrudniać diagnostykę; przy większej liczbie urządzeń stosuje się często rozdzielacze (MIDI Thru box) lub interfejsy wieloportowe.
