Zjawisko "wędrującego cienia" na modułach fotowoltaicznych oznacza, że przez znaczną część dnia część ogniw pracuje przy mniejszym natężeniu promieniowania. W ogniwie PV natężenie prądu jest silnie zależne od oświetlenia: gdy irradiancja spada, spada też generowany fotoprąd. Dlatego skutkiem zacienienia jest obniżenie natężenia prądu dostępnego z modułu.
W praktyce efekt jest szczególnie dotkliwy, gdy moduły są połączone szeregowo w łańcuch (string). W obwodzie szeregowym ten sam prąd musi płynąć przez wszystkie elementy, więc najsłabiej oświetlone (zacienione) ogniwo lub sekcja modułu ogranicza prąd całego stringu. Dodatkowo w modułach stosuje się diody obejściowe, które mogą "ominąć" zacienioną sekcję, zmniejszając ryzyko przegrzewania, ale jednocześnie powodując utratę części napięcia i nadal obniżając uzysk energii.
Odpowiedź "wzrost natężenia prądu" jest nieprawidłowa, bo zmniejszenie promieniowania nie tworzy dodatkowego źródła prądu – działa odwrotnie: ogranicza generację nośników ładunku w półprzewodniku. Odpowiedź "zwiększenie zabrudzenia modułu" myli przyczynę ze skutkiem: cień nie powoduje zanieczyszczenia powierzchni (choć zabrudzenie także może obniżać uzysk). Odpowiedź o "zwiększeniu bezpośredniego oddziaływania prądów wyładowczych" nie dotyczy typowego mechanizmu pracy PV; zagrożenia odgromowe rozpatruje się oddzielnie i nie są one skutkiem wędrującego cienia na modułach.
Egzaminacyjnie warto zapamiętać prostą regułę: mniej światła → mniej prądu, a w stringu szeregowym jeden słabszy element ogranicza cały prąd. To tłumaczy, dlaczego zacienienie nawet niewielkiego fragmentu potrafi istotnie obniżyć uzysk instalacji.
