Weksel własny (sola) to papier wartościowy, w którym wystawca zobowiązuje się zapłacić określoną kwotę w oznaczonym terminie na rzecz remitenta lub kolejnego posiadacza. Kluczowe jest więc pytanie: kto jest dłużnikiem? W przypadku weksla własnego dłużnikiem jest wystawca, czyli jednostka, która weksel wystawiła.
Z tej perspektywy weksel własny nie jest inwestycją, lecz formą finansowania/rozrachunku, która tworzy obowiązek zapłaty. W bilansie (po stronie pasywów) kwalifikuje się go jako zobowiązanie. Najczęściej będzie to zobowiązanie krótkoterminowe, jeżeli termin płatności przypada w okresie do 12 miesięcy od dnia bilansowego; przy dłuższym terminie mógłby być prezentowany jako długoterminowy (to zależy od konkretnego terminu wymagalności).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "inwestycje długoterminowe" – inwestycje to składniki aktywów utrzymywane w celu osiągania korzyści ekonomicznych (np. odsetek, wzrostu wartości). Weksel własny z punktu widzenia wystawcy nie przynosi korzyści, tylko generuje obowiązek zapłaty.
- "inwestycje krótkoterminowe" – analogicznie, inwestycje krótkoterminowe są aktywami. Weksel własny byłby aktywem dla posiadacza (wierzyciela), nie dla wystawcy.
- "kapitały własne" – kapitał własny oznacza źródło finansowania należące do właścicieli (np. kapitał podstawowy, zysk zatrzymany). Weksel własny jest zobowiązaniem wobec podmiotu zewnętrznego, więc nie zwiększa kapitałów własnych.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze ustal najpierw rolę jednostki (czy jest wystawcą, czy posiadaczem weksla). To automatycznie podpowiada, czy pozycja jest aktywem (wierzytelność) czy pasywem (zobowiązanie).
