Werapamil należy do blokerów kanałów wapniowych typu L (tzw. niedihydropirydynowych). Jego istotą jest zmniejszenie napływu jonów Ca2+ do komórek, co szczególnie wpływa na tkanki, w których przewodzenie i automatyzm zależą od prądu wapniowego.
Dlaczego odpowiedź "posiada właściwości antyarytmiczne." jest poprawna?
Werapamil działa ujemnie dromotropowo (spowalnia przewodzenie) w obrębie węzła przedsionkowo-komorowego. W praktyce klinicznej wykorzystuje się to w arytmiach nadkomorowych oraz w kontroli częstości rytmu w wybranych sytuacjach. Z tego powodu określa się go jako lek o działaniu antyarytmicznym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "pobudza czynność skurczową komór." – to jest sprzeczne z typowym działaniem werapamilu. Blokada kanałów wapniowych w kardiomiocytach zmniejsza dostępność Ca2+ dla skurczu, co daje raczej ujemny efekt inotropowy (osłabienie kurczliwości), a nie pobudzenie.
- "przyspiesza pracę węzła zatokowo-przedsionkowego." – werapamil zwykle nie przyspiesza pracy węzła SA; może ją zwalniać (ujemne działanie chronotropowe) poprzez wpływ na komórki rozrusznikowe oraz pośrednio przez zmianę przewodzenia w sercu.
- "nasila niemiarowość pracy serca." – w ujęciu egzaminacyjnym to opis działania proarytmicznego. Werapamil jest stosowany, aby arytmie hamować w określonych wskazaniach, a nie je nasilać. Oczywiście każdy lek kardiologiczny może mieć działania niepożądane, ale typowy, oczekiwany efekt farmakodynamiczny werapamilu jest antyarytmiczny.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj różnicę między dihydropirydynami (silniej naczynia) a niedihydropirydynami (silniej serce). Werapamil kojarz z "AV" – wpływ na przewodzenie przedsionkowo-komorowe i działanie antyarytmiczne.
