Na mapach geologicznych orientację warstw odczytuje się z symboli strukturalnych oraz z obrazu wychodni (kształtu i układu granic między jednostkami).
Kluczową informacją jest znak "+" umieszczony w obrębie jednostki jury (J). Taki symbol jest standardowym oznaczeniem warstw poziomych, czyli o upadzie 0°. Oznacza to, że jura w tym miejscu nie zapada pod żadnym kątem.
Warstwy kredy (K) stykają się z jurą (J) wzdłuż cienkiej, falistej granicy. Taki kontakt wskazuje na zgodne ułożenie serii (brak zmiany orientacji między K i J). Skoro jura jest pozioma i kreda leży na niej zgodnie, to kreda ma taką samą orientację jak jura, czyli również leży poziomo.
Pozostałe propozycje odpowiedzi odwołują się do "większego" lub "mniejszego" kąta zapadania. To prowadzi do typowego błędu: porównywania kątów tam, gdzie jedna seria jest już jednoznacznie rozpoznana jako pozioma. Jeśli jura ma upad 0°, nie ma sensu przypisywać kredzie "większego" lub "mniejszego" kąta zapadania względem niej przy zachowanej zgodności ułożenia.
Warto też zwrócić uwagę na kontrast z prawą częścią mapy: jednostki paleozoiczne (S, D, C, P) tworzą regularne, równoległe pasy, co jest typowym obrazem warstw nachylonych. Rozdziela je od K i J gruba, łukowata linia interpretowana jako niezgodność kątowa, czyli kontakt młodszych, słabo zdeformowanych serii z podłożem starszym, sfałdowanym i nachylonym.
Wniosek: skoro symbol "+" potwierdza poziome zaleganie jury, a kreda leży na niej zgodnie, to warstwy kredy także leżą poziomo.
