W takich zadaniach stosuje się datowanie względne, czyli ustalanie kolejności zdarzeń bez podawania wieku w latach. Kluczowa jest zasada przecinania (cross-cutting relationships): każda struktura geologiczna (uskok, żyła, intruzja) jest młodsza od jednostek, które przecina, ponieważ musiała powstać później, aby je przeciąć.
Na fragmencie mapy jednostki są oznaczone symbolami stratygraficznymi: O (ordowik), S (sylur), D (dewon), P (perm), T (trias). Linia uskoku wyraźnie przecina pola oznaczone O, S oraz D (widać przesunięcie granic warstw na tej linii). Najmłodszą jednostką, którą uskok jeszcze przecina, jest dewon (D). Z tego wynika bezpośrednio, że uskok powstał po dewonie.
Jednocześnie uskok kończy się na granicy z jednostką P i nie deformuje ani nie przecina jednostek P i T. To oznacza, że uskok jest od nich starszy, czyli nie mógł powstać "po triasie", bo w takim przypadku przecinałby także trias. Odpowiedź "przed dewonem" jest sprzeczna z obserwacją przecięcia dewonu przez uskok (gdyby uskok był starszy, warstwy dewonu nie byłyby przez niego przecinane). Odpowiedź "przed ordowikiem" jest tym bardziej niemożliwa, bo ordowik jest starszy od syluru i dewonu, a uskok i tak jest młodszy od wszystkich skał, które przecina.
W praktyce terenowej taka analiza pozwala szybko ustalić sekwencję zdarzeń: najpierw powstały (i zostały odsłonięte) warstwy O–S–D, następnie doszło do uskoku, a dopiero później (lub niezależnie, poza zasięgiem uskoku) występują jednostki P i T nieprzecięte przez tę strukturę.
