Współczynnik prześwitu sita p jest parametrem bezwymiarowym opisującym, jaką część całkowitej powierzchni sita stanowią otwory robocze. Z definicji:
p = Fo / Fs, gdzie Fo to suma pól wszystkich otworów, a Fs to całkowita powierzchnia sita.
Aby wybrać sito o najmniejszym współczynniku prześwitu, trzeba policzyć p dla każdej propozycji i porównać wyniki. Obliczenia:
- Dla wartości Fo = 5 m2 i Fs = 20 m2: p = 5/20 = 0,25.
- Dla wartości Fo = 4 m2 i Fs = 10 m2: p = 4/10 = 0,40.
- Dla wartości Fo = 3 m2 i Fs = 6 m2: p = 3/6 = 0,50.
- Dla wartości Fo = 3 m2 i Fs = 10 m2: p = 3/10 = 0,30.
Najmniejszy wynik to 0,25, więc właściwy wybór to sito z Fo = 5 m2 oraz Fs = 20 m2.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Dają większy udział powierzchni otworów w powierzchni całkowitej (0,30; 0,40; 0,50), czyli większy prześwit. Częsty błąd na egzaminie to pomylenie, czy szukamy wartości najmniejszej czy największej, oraz niepoprawne porównanie 0,30 i 0,25 (0,30 jest większe). Dodatkowa kontrola sensu: p powinno mieścić się w zakresie 0–1, bo Fo nie może przekroczyć Fs.
W praktyce w przeróbce mechanicznej kopalin większe p zwykle sprzyja wydajności przesiewania, ale może oznaczać mniejszą wytrzymałość pokładu; mniejsze p bywa wybierane, gdy priorytetem jest trwałość i odporność mechaniczna sita.
