W nalewkach (tincturae) kluczowe jest dobranie rozpuszczalnika tak, aby skutecznie wyekstrahować możliwie szerokie spektrum substancji czynnych z surowca, a jednocześnie zapewnić trwałość przetworu. W praktyce farmaceutycznej często stosuje się etanol o mocy średniej, ponieważ:
- lepiej rozpuszcza składniki polarne niż spirytus bardzo mocny, dzięki większej zawartości wody,
- nadal rozpuszcza wiele składników słabiej polarnych, bo zawiera istotny udział etanolu,
- działa konserwująco, co jest ważne w przetworach roślinnych,
- daje powtarzalny efekt technologiczny i jest praktyczny w recepturze.
Dlatego odpowiedź "70°" jest uznawana za właściwą w ujęciu ogólnym (pytanie dotyczy "większości" nalewek farmakopealnych).
Dlaczego pozostałe wartości są mniej trafne?
- "75°" jest bardzo bliskie 70°, ale w pytaniach egzaminacyjnych zwykle oczekuje się wskazania najczęściej przyjmowanej, standardowej mocy. Taka "prawie taka sama" odpowiedź bywa typowym dystraktorem.
- "90°" może być użyteczne dla surowców wymagających silniejszego udziału etanolu, ale wyższa moc może pogorszyć ekstrakcję części składników hydrofilowych i nie jest uniwersalna dla większości nalewek.
- "95°" to spirytus bardzo mocny, który ogranicza udział wody i przez to może nie zapewniać optymalnej ekstrakcji wielu substancji polarnych; częściej jest kojarzony z preparatami wymagającymi wysokiej zawartości etanolu, a nie z "większością" nalewek.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie mówi o "większości" i nie podaje szczegółów surowca, zwykle chodzi o najbardziej typową, kompromisową moc rozpuszczalnika, a nie o wartości skrajne.
