W tyczeniu metodą biegunową (często realizowaną tachimetrycznie) punkt projektowany wyznacza się w odniesieniu do punktu osnowy poprzez dwie podstawowe wielkości sytuacyjne:
- kierunek – czyli informację kątową (np. kąt poziomy względem przyjętego kierunku odniesienia lub azymut),
- odległość – czyli dystans od stanowiska (punktu osnowy/stacji) do tyczonego punktu.
Ten zestaw danych pozwala jednoznacznie odłożyć punkt w terenie w układzie biegunowym: najpierw ustawia się właściwy kierunek, a następnie odkłada właściwą odległość. Dlatego odpowiedź "Kierunek i odległość do punktów projektowanych." jest poprawna.
Odpowiedź "Rzędna i odcięta do punktów projektowanych." opisuje współrzędne w układzie prostokątnym. Takie dane mogą być użyte w obliczeniach lub w innych metodach wyznaczania położenia, ale nie stanowią typowego opisu wielkości mierzonych/odkładanych bezpośrednio w metodzie biegunowej.
Odpowiedzi zawierające "przewyższenie" (czyli różnicę wysokości) mieszają komponent wysokościowy z sytuacyjnym. Przewyższenie bywa potrzebne przy tyczeniu wysokościowym (rzędne), jednak samo "kierunek i przewyższenie" lub "odległość i przewyższenie" nie zapewnia pełnej informacji o położeniu punktu w planie. Do jednoznacznego tyczenia sytuacyjnego w metodzie biegunowej kluczowe są kierunek i odległość.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się metoda biegunowa, szukaj pary "kąt/kierunek + odległość". Elementy wysokościowe rozpatruj dopiero wtedy, gdy pytanie wyraźnie dotyczy tyczenia wysokości (rzędnych).
