W geodezji inżynieryjnej i przy opracowaniu profilu podłużnego trasy (niwelety) wyróżnia się punkty charakterystyczne związane ze zmianą spadku. Gdy dwa odcinki proste niwelety mają różne spadki, ich przedłużenia tworzą miejsce "załamania" (zmiany kierunku pochylenia w sensie wysokościowym). Aby zapewnić płynne przejście pomiędzy spadkami, wprowadza się łuk pionowy (krzywą wyrównawczą w profilu).
Wierzchołek łuku pionowego w typowym nazewnictwie projektowym odnosi się do punktu związanego z załamaniem niwelety (punkt zmiany spadku, czyli punkt przecięcia stycznych w profilu). To właśnie ten punkt jest kluczowy, bo od niego wyznacza się położenie łuku (np. przez długość łuku i położenie punktów początku i końca łuku wzdłuż osi trasy).
- Odpowiedź "punkt załamania niwelety." jest poprawna, bo wskazuje miejsce, gdzie następuje zmiana spadku i gdzie rozpatruje się wierzchołek związany z geometrią łuku pionowego.
- Odpowiedź "początek niwelety." jest błędna: początek profilu to skrajny punkt opracowania, niezwiązany z definicją wierzchołka łuku pionowego (łuk może występować w dowolnym miejscu trasy).
- Odpowiedź "koniec niwelety." jest błędna z analogicznego powodu: koniec opracowania profilu nie definiuje wierzchołka łuku.
- Odpowiedź "punkt przecięcia niwelety z terenem." jest błędna, ponieważ przecięcie z terenem zależy od rzeźby terenu i przebiegu niwelety; nie jest to definicyjny punkt łuku pionowego. Łuk pionowy opisuje geometrię niwelety (projekt), a nie miejsce jej przecięcia z powierzchnią terenu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "załamanie niwelety", zwykle dotyczy to właśnie zmiany spadku i punktów charakterystycznych łuku pionowego, a nie punktów skrajnych profilu czy relacji niwelety do terenu.
