W drzwiach wewnątrzlokalowych kluczowa jest stabilność wymiarowa elementów drewnianych po obróbce i montażu. Drewno jest materiałem higroskopijnym: przy zmianach wilgotności powietrza dąży do osiągnięcia wilgotności równowagowej, co powoduje pęcznienie (gdy pobiera wilgoć) albo skurcz (gdy ją oddaje). Dlatego tarcica przeznaczona na stolarkę wewnętrzną powinna być dosuszona do poziomu typowego dla warunków wewnętrznych.
Zakres 10–12% jest przyjmowany jako właściwy dla wyrobów użytkowanych w ogrzewanych pomieszczeniach, gdzie wymagane jest dobre dopasowanie wymiarowe i estetyka powierzchni. Taki poziom wilgotności zmniejsza ryzyko, że po wykonaniu drzwi materiał będzie intensywnie zmieniał wymiary, co może prowadzić do wypaczeń, szczelin, trudności w domykaniu, ocierania o ościeżnicę czy problemów z okuciami.
Odpowiedzi z wyższymi wartościami (20–22%, 30–32%, 40–42%) odpowiadają drewnu zbyt wilgotnemu jak na wyrób finalny do wnętrz. 20–22% oznacza materiał, który po wniesieniu do warunków mieszkalnych będzie dalej dosychał, zwiększając skurcz i ryzyko deformacji. 30–32% to poziom typowy dla słabo przesuszonej tarcicy, która nie nadaje się do precyzyjnej stolarki – oczekiwane odkształcenia i spadek jakości połączeń są duże. 40–42% wskazuje drewno bardzo wilgotne (bliskie stanu "świeżego" lub niewystarczająco wysuszonego), które w produkcji drzwi wewnętrznych prowadziłoby do poważnych wad: paczenia, pękania powłok, rozklejeń i rozregulowania elementów.
W praktyce przed obróbką warto wykonać pomiar wilgotnościomierzem i upewnić się, że materiał osiągnął wymagany zakres dla planowanego zastosowania. Pozwala to ograniczyć reklamacje i poprawia powtarzalność procesu produkcyjnego.
