Wilgotność drewna to ilość wody zawartej w drewnie wyrażona w procentach. Dla mebli użytkowanych w pomieszczeniach mieszkalnych ogrzewanych kluczowe jest, aby wilgotność materiału była możliwie zbliżona do warunków, w jakich wyrób będzie pracował. W ogrzewanych wnętrzach powietrze bywa suche, a drewno dąży do osiągnięcia tzw. wilgotności równowagowej. Z tego powodu właściwy jest przedział 8–13%.
Dlaczego to ważne w praktyce? Jeśli elementy meblowe zostaną wykonane z drewna o zbyt wysokiej wilgotności, po wniesieniu do ogrzewanego mieszkania zaczną dosychać. Skutkiem jest skurcz i zmiany wymiarów, które w wyrobie gotowym mogą objawić się m.in.:
- powstawaniem szczelin na łączeniach i na szerokich płaszczyznach,
- paczeniem (wykrzywianiem) elementów,
- pęknięciami,
- osłabieniem połączeń klejowych i mechanicznych.
Ocena odpowiedzi błędnych:
- 14–19% – to wilgotność zbyt wysoka jak na stabilne użytkowanie w ogrzewanych wnętrzach; ryzyko dosychania po montażu jest duże.
- 20–25% – zakres typowy raczej dla materiału niedosuszonego; w meblarstwie wewnętrznym prowadziłby do znaczących odkształceń i problemów jakościowych.
- 26–30% – bardzo wysoka wilgotność, bliska świeżej lub tylko wstępnie podsuszonej tarcicy; w praktyce nieodpowiednia do wytwarzania mebli do ogrzewanych pomieszczeń.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze łącz dobór wilgotności z docelowym środowiskiem pracy wyrobu. "Ogrzewane mieszkanie" zwykle oznacza potrzebę drewna dobrze wysuszonego i skondycjonowanego, czyli z niską wilgotnością w porównaniu z zastosowaniami zewnętrznymi lub nieogrzewanymi.
