Wiskozymetry są przyrządami pomiarowymi przeznaczonymi do oznaczania lepkości cieczy (czasem także cieczy nienewtonowskich – wtedy mówi się szerzej o badaniach reologicznych). Lepkość opisuje, jak duży jest opór wewnętrzny materiału wobec płynięcia i ścinania. W praktyce przemysłu chemicznego jest to parametr krytyczny m.in. dla tłoczenia, mieszania, natrysku, powlekania i dozowania.
Odpowiedź "lepkości." jest poprawna, bo sama nazwa przyrządu odnosi się do lepkości (viscosity). Wiskozymetry mogą działać różnymi metodami, np. kapilarną (czas przepływu), rotacyjną (moment obrotowy przy ścinaniu) czy opadową (czas spadania elementu). Niezależnie od konstrukcji, celem jest uzyskanie informacji o lepkości lub wielkości z nią powiązanej w danych warunkach.
Odpowiedź "gęstości." jest niepoprawna, ponieważ gęstość to masa w jednostce objętości i typowo oznacza się ją gęstościomierzem/areometrem, piknometrem albo metodami oscylacyjnymi. To inna właściwość fizyczna niż lepkość; ciecz może mieć podobną gęstość, a bardzo różną lepkość (np. woda vs syrop).
Odpowiedź "refrakcji." jest niepoprawna, bo refrakcja (załamanie światła) i współczynnik załamania są mierzone refraktometrem. Ten pomiar jest często używany do oceny stężenia roztworów (np. Brix), ale nie zastępuje pomiaru lepkości.
Odpowiedź "mętności." także jest niepoprawna: mętność związana jest z rozpraszaniem światła przez zawiesiny i mierzy się ją turbidymetrem/nefelometrem. Mętność może korelować z jakością klarowania lub filtracji, lecz nie opisuje oporu płynięcia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w nazwie przyrządu występuje rdzeń kojarzony z daną wielkością, warto jednak potwierdzić to wiedzą funkcjonalną (jaką cechę procesu kontroluje ten pomiar), aby uniknąć pomyłek z podobnymi przyrządami (refraktometr, gęstościomierz, turbidymetr).
