Scalanie gruntów to postępowanie administracyjne, którego celem jest poprawa warunków gospodarowania (m.in. racjonalne ukształtowanie rozłogów, dostosowanie granic do dróg i urządzeń melioracyjnych). Jeżeli dany obszar zostaje objęty scaleniem, to właściciele gruntów w tym obszarze stają się uczestnikami postępowania.
Kluczowa zasada: uczestnicy scalenia mają równe prawa w postępowaniu, niezależnie od tego, czy posiadają 3000 m2, 2500 m2 czy 2000 m2. Oznacza to, że sam fakt większej powierzchni nie tworzy "większego prawa do scalenia" ani uprzywilejowanej pozycji formalnej.
Powierzchnia gruntów ma znaczenie w innym miejscu procedury: przy wszczęciu scalenia. Wszczęcie może nastąpić m.in. na wniosek większości właścicieli gospodarstw na projektowanym obszarze scalenia lub na wniosek właścicieli, których łączny obszar przekracza połowę powierzchni tego obszaru. To jest jednak warunek inicjowania, a nie miara praw pojedynczego uczestnika po wszczęciu.
Dlatego:
- Wszyscy mają równe prawa – poprawnie oddaje zasadę równości uczestników.
- Właściciel A – błędne, bo większa powierzchnia nie oznacza większych praw w postępowaniu.
- Właściciel B – błędne z tego samego powodu; brak podstaw do uprzywilejowania.
- Właściciel C – również błędne; pytanie dotyczy "największego prawa", a w scaleniach prawo uczestnictwa jest równe.
W praktyce geodeta powinien umieć wyjaśnić uczestnikom, że różnice w powierzchni nie zmieniają ich statusu w postępowaniu, oraz odróżniać to od wymogów dotyczących złożenia wniosku o wszczęcie scalenia.
