Hierarchia postępowania z odpadami wskazuje, które działania są preferowane z punktu widzenia ochrony środowiska. Jej sens jest prosty: im wcześniej "zatrzymasz" problem, tym mniejsze zużycie surowców i energii oraz mniejsze obciążenie środowiska.
Poprawna sekwencja to: zapobieganie powstawaniu (np. ograniczanie ilości materiału, zmiana technologii), następnie przygotowanie do ponownego użycia (sprawdzenie, czyszczenie, drobne naprawy, aby produkt mógł znowu służyć), dalej recykling (przetworzenie materiału na surowiec), potem inne procesy odzysku (np. odzysk energii lub inne formy odzysku niż recykling), a dopiero na końcu unieszkodliwianie (np. składowanie lub inne metody eliminujące odpady bez odzyskania wartości).
Dlaczego pozostałe sekwencje są błędne? Umieszczanie recyklingu lub innych procesów odzysku przed zapobieganiem i ponownym użyciem odwraca priorytety: recykling wymaga już wytworzenia odpadu, a zapobieganie ma temu zapobiec. Z kolei rozpoczynanie od unieszkodliwiania sugeruje, że jest to działanie pierwszego wyboru, a w hierarchii jest ono na końcu – stosuje się je, gdy nie da się zastosować rozwiązań "wyżej" w hierarchii.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj kolejność jako "nie twórz – użyj ponownie – przetwórz – odzyskaj – unieszkodliw". Dzięki temu łatwiej odróżnisz recykling od ponownego użycia i nie pomylisz odzysku z unieszkodliwianiem.
