Przygotowanie wlewków przed obróbką plastyczną (walcowaniem, kuciem) to tzw. kondycjonowanie. Po odlaniu wlewki mają typowe problemy: zgorzelinę tlenków, łuski, pęknięcia, wtrącenia niemetaliczne oraz zanieczyszczenia związane z procesem odlewania. Dodatkowo w górnej części wlewka może występować jama skurczowa z większą ilością wad.
Kluczowe jest to, że część wad nie jest wyłącznie "brudem" na powierzchni. Wiele z nich ma charakter defektów materiału w strefie przypowierzchniowej. Jeżeli nie zostaną usunięte, podczas przeróbki plastycznej na gorąco mogą się otwierać i pogłębiać, powodując pęknięcia, rozwarstwienia lub braki jakościowe wyrobu.
Dlatego właściwą metodą przygotowania jest obróbka wiórowa, rozumiana jako kontrolowane usuwanie naddatku materiału z powierzchni (np. skrawanie) albo technologiczne "zdjęcie" warstwy z wadami metodami ubytkowymi (w praktyce spotyka się też scarfing). Taki zabieg pozwala usunąć kilka milimetrów warstwy, a wraz z nią wady powierzchniowe.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo nie realizują podstawowego celu kondycjonowania:
- Obróbka chemiczna (np. trawienie) dobrze usuwa zgorzelinę, ale zwykle nie usuwa głębokich pęknięć czy wtrąceń w warstwie przypowierzchniowej, więc nie zastępuje ubytku materiału.
- Śrutowanie i piaskowanie to metody czyszczenia strumieniowo-ściernego. Poprawiają czystość i chropowatość, lecz nie zapewniają istotnego "zdjęcia" wadliwej warstwy materiału.
- Metalizowanie polega na nanoszeniu powłoki metalicznej, a nie na usuwaniu wad wlewka; przed przeróbką plastyczną nie jest typową metodą przygotowania wlewków.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: głębsze wady wlewka usuwa się ubytkowo; metody "czyszczące" są pomocnicze i nie spełnią roli usunięcia defektów strukturalnych.
