Woda jest skutecznym środkiem gaśniczym przede wszystkim dzięki chłodzeniu (duża pojemność cieplna i duże ciepło przemiany fazowej). Gdy jednak woda odparowuje, pojawia się także drugi istotny mechanizm: rozcieńczanie (inertyzacja) atmosfery pożaru przez parę wodną.
Kluczowe jest to, że przejście ze stanu ciekłego do gazowego wiąże się z bardzo dużym wzrostem objętości. Dlatego nawet niewielka ilość odparowanej wody może wytworzyć znaczną objętość pary, która miesza się z gazami w strefie spalania i zmniejsza stężenie tlenu oraz palnych składników mieszaniny. To utrudnia podtrzymanie płomienia i wspiera proces gaszenia (oczywiście pod warunkiem, że para rzeczywiście pozostaje w strefie pożaru i nie jest natychmiast usuwana wentylacją lub ruchem konwekcyjnym).
W pytaniu przyjęto wartość szkoleniową dla ciśnienia atmosferycznego: z 1 dm3 wody powstaje około 1 720 dm3 pary wodnej. Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów:
- "1 400 dm3 pary wodnej" – to inny rząd przybliżenia; bywa mylony z wartościami zależnymi od założeń (np. temperatury pary lub sposobu zaokrąglania), ale w tym ujęciu nie odpowiada przyjętej wartości.
- "172 dm3 pary wodnej" – błąd o jedno miejsce dziesiętne (zwykle "zgubione zero"), prowadzący do zaniżenia efektu rozcieńczania o rząd wielkości.
- "140 dm3 pary wodnej" – również zaniżenie o ponad rząd wielkości; taka wartość nie oddaje typowego, dużego przyrostu objętości przy odparowaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz odpowiedzi różniące się głównie liczbą zer, sprawdź rząd wielkości zjawiska (ciecz → gaz). W przypadku wody i pary przy 1 atm przyrost objętości jest bardzo duży, więc wartości rzędu setek dm3 z 1 dm3 cieczy są podejrzanie małe.
