W praktyce stolarskiej rozcieńczalnik dobiera się do rodzaju spoiwa i typu systemu powłokowego. Materiały akrylowe bardzo często występują jako wyroby wodorozcieńczalne (dyspersje wodne), dlatego to właśnie woda jest dla nich typowym medium do rozcieńczania w granicach zalecanych przez producenta. Dzięki temu łatwiej uzyskać właściwą lepkość do pędzla, wałka lub natrysku oraz ograniczyć wady aplikacji.
Odpowiedź "olejnych" jest nieprawidłowa, ponieważ tradycyjne materiały olejne rozcieńcza się najczęściej rozcieńczalnikami przeznaczonymi do wyrobów olejnych, a dodanie wody powoduje rozwarstwianie i brak jednorodności. Woda nie miesza się z takimi spoiwami w sposób umożliwiający poprawne rozcieńczanie.
Odpowiedź "poliuretanowych" jest nieprawidłowa w ujęciu ogólnym: klasyczne lakiery poliuretanowe są zwykle systemami rozpuszczalnikowymi lub reaktywnymi i wymagają dedykowanych rozcieńczalników/utwardzaczy. Dodatek wody do typowego systemu PU prowadzi do nieprawidłowego przebiegu procesu i wad powłoki. Wprawdzie na rynku spotyka się także wersje wodne PU, ale pytanie dotyczy typowego przyporządkowania rozcieńczalnika do grupy materiałów na poziomie podstawowym.
Odpowiedź "nitrocelulozowych" jest nieprawidłowa, bo wyroby nitrocelulozowe są rozpuszczalnikowe i wymagają rozcieńczalników nitro. Użycie wody nie zapewni rozcieńczenia, może powodować zwarzenie, grudki i słabą jakość powłoki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie materiału pojawia się informacja "wodorozcieńczalny" albo "dyspersyjny", pierwszym kandydatem na rozcieńczalnik jest woda (zgodnie z kartą techniczną). Dla systemów olejnych, nitro i wielu PU standardem są rozcieńczalniki organiczne dobrane przez producenta.
