Wody podziemne różnią się stopniem izolacji od wpływów powierzchniowych. Im płycej zalega zwierciadło wody i im słabsza jest ochrona geologiczna (brak warstw słabo przepuszczalnych), tym łatwiej do wody przenikają zanieczyszczenia pochodzące z działalności człowieka i z procesów zachodzących w glebie.
"Zaskórne" to wody występujące bardzo płytko, w strefie najsilniej oddziałującej z powierzchnią terenu. Z tego powodu są szczególnie narażone na dopływ związków organicznych i innych zanieczyszczeń (np. z nieszczelnych zbiorników, spływów z terenów rolniczych, przydomowych źródeł ścieków). W praktyce wodociągowej dąży się do ujmowania wód lepiej chronionych, aby ograniczyć ryzyko jakościowe i koszty uzdatniania.
Odpowiedzi błędne wynikają zwykle z intuicji, że "każda woda podziemna jest dobra", albo z mylenia nazw:
- "Wgłębne" – wody występujące głębiej, zwykle lepiej osłonięte warstwami geologicznymi; są mniej podatne na szybkie zanieczyszczenie z powierzchni.
- "Gruntowe" – termin bywa używany różnie w zależności od źródła; nie zawsze oznacza najbardziej zanieczyszczony typ. W kontekście pytania kluczowe jest wskazanie wód najbardziej przypowierzchniowych.
- "Głębinowe" – kojarzą się z wodami dobrze izolowanymi i częściej rozpatrywanymi jako korzystniejsze do ujęć ze względu na mniejszą podatność na zanieczyszczenia organiczne.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać zależność: płytsze wody = większe ryzyko zanieczyszczeń, a przy ujęciach wodociągowych zwykle preferuje się poziomy lepiej chronione.
