W działaniach przeciwpowodziowych worki z piaskiem muszą spełniać dwa cele jednocześnie: zapewnić masę (żeby nie były łatwo przemieszczane przez wodę) oraz zachować podatność na uformowanie (żeby dało się je wiązać i układać szczelnie, warstwami). Dlatego w praktyce przyjmuje się napełnianie worków w przybliżeniu do poziomu, który umożliwia zawiązanie i "ułożenie" worka tak, aby wypełniał wolne przestrzenie między sąsiednimi workami.
Odpowiedź "70 % ich pojemności" odpowiada temu kompromisowi: worek jest wystarczająco ciężki, a jednocześnie nie jest tak sztywny, by utrudniał wiązanie i dopasowanie. Przy układaniu na koronie wału ważne jest ograniczanie przecieków i poprawne przyleganie kolejnych warstw – temu sprzyja worek, który można lekko spłaszczyć i dopasować.
Dlaczego pozostałe wartości są niekorzystne?
- "50 % ich pojemności" – worek bywa zbyt "luźny", przez co gorzej trzyma kształt, może się przesuwać, a po ułożeniu daje mniejszy docisk i stabilność konstrukcji.
- "20 % ich pojemności" – zbyt mała ilość piasku oznacza małą masę i dużą podatność na przemieszczanie; takie worki trudniej układać w stabilne warstwy i łatwiej powstają szczeliny.
- "100 % ich pojemności" – worek jest przepełniony, bardzo sztywny i trudny do zawiązania; gorzej się dopasowuje, przez co w ułożeniu częściej powstają pustki i nieszczelności.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o worki z piaskiem zwykle szuka się wartości, która zapewnia łatwe wiązanie + możliwość dopasowania + stabilność po ułożeniu, a nie maksymalnej możliwej masy jednego worka.
