Pytanie dotyczy doboru gruntu do budowy podtorza pod względem wodoprzepuszczalności (często opisywanej współczynnikiem filtracji). W praktyce kolejowej ma to duże znaczenie, bo sprawne odprowadzanie wody ogranicza zawodnienie, utratę nośności oraz powstawanie deformacji i wysadzin.
Poprawna jest odpowiedź "Żwir." Żwir to grunt gruboziarnisty (niespoisty), w którym występują relatywnie duże puste przestrzenie między ziarnami. Co ważne, te pory są zwykle dobrze ze sobą połączone, dzięki czemu woda może swobodnie przepływać. Z tego powodu żwiry (a także pospółki) są typowo wykorzystywane w warstwach filtracyjnych/odsączających i przy elementach odwodnienia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepszym wyborem przy kryterium "największej wodoprzepuszczalności"?
- "Glina." To grunt drobnoziarnisty o znacznej zawartości frakcji ilastej. Ma bardzo małe pory i duże siły kapilarne, przez co przepływ wody jest utrudniony. W praktyce gliny zalicza się do gruntów słabo przepuszczalnych.
- "Piasek." Piaski są przepuszczalne (zwykle bardziej niż grunty spoiste), ale w porównaniu z żwirem mają mniejsze ziarna i mniejsze kanały przepływu. W typowym porównaniu materiałów naturalnych żwir osiąga wyższą wodoprzepuszczalność niż piasek.
- "Torf." Torf może być bardzo "chłonny" i mieć dużą porowatość, ale to nie oznacza automatycznie wysokiej wodoprzepuszczalności. Struktura organiczna sprzyja zatrzymywaniu wody, a grunt jest niejednorodny i ściśliwy, co w zastosowaniach podtorzowych jest niekorzystne.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy maksymalnej wodoprzepuszczalności, myśl o kolejności wynikającej z uziarnienia: grunty gruboziarniste (żwir) → średnioziarniste (piasek) → drobnoziarniste i spoiste (gliny/iły). Grunty organiczne (torfy) rozpatruj osobno: zwykle są problematyczne dla podtorza i nie traktuje się ich jako materiału o najlepszej filtracji.
