W polskim systemie publicznej ochrony zdrowia kluczowe jest rozróżnienie między płatnikiem a świadczeniodawcą i organami administracji. Narodowy Fundusz Zdrowia jest instytucją, która w praktyce stanowi główne źródło finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych: dysponuje środkami pochodzącymi przede wszystkim ze składki zdrowotnej i finansuje świadczenia poprzez zawieranie umów (kontraktowanie) z podmiotami leczniczymi.
Odpowiedź "Samorządy terytorialne" jest nieprawidłowa, ponieważ samorządy mogą być organami tworzącymi i prowadzącymi część podmiotów leczniczych (np. szpitali), a także ponosić wybrane wydatki, ale nie pełnią roli głównego, ogólnokrajowego płatnika finansującego świadczenia dla całej populacji.
Odpowiedź "Ministerstwo Zdrowia" jest myląca: ministerstwo odpowiada za politykę zdrowotną, nadzór, programy i regulacje, jednak nie jest zasadniczym podmiotem, który w codziennym trybie opłaca świadczenia realizowane dla pacjentów w ramach powszechnego ubezpieczenia.
Odpowiedź "Szpitale publiczne" także jest nieprawidłowa, bo szpital jest przede wszystkim świadczeniodawcą (miejscem udzielania świadczeń). Szpital otrzymuje finansowanie za wykonane świadczenia od płatnika (najczęściej NFZ) lub z innych strumieni, ale sam nie jest "głównym źródłem" finansowania systemu.
Dla praktyki w podmiocie leczniczym (np. w sterylizatorni/centralnej sterylizatorni) ta wiedza pomaga rozumieć, dlaczego część działań jest rozliczana, limitowana lub wymaga racjonalizacji kosztów: wynika to z zasad finansowania świadczeń i umów z płatnikiem, a nie z decyzji pojedynczego oddziału czy samego szpitala.
