Pytanie dotyczy długoterminowego przechowywania danych, czyli archiwizacji plików (np. zdjęć RAW/JPEG) w taki sposób, aby po wielu latach dało się je odczytać bez błędów. W praktyce liczą się m.in.: trwałość fizyczna nośnika, odporność na warunki przechowywania (temperatura, wilgotność, światło), ryzyko błędów odczytu oraz możliwość bezpiecznego wykonywania i odnawiania kopii.
Odpowiedź "Dysk CD" jest uzasadniana tym, że nośniki optyczne (szczególnie płyty nagrywalne) mogą z czasem tracić właściwości warstwy zapisu, są wrażliwe na zarysowania oraz lokalne uszkodzenia, które utrudniają lub uniemożliwiają odczyt. W archiwizacji danych fotograficznych problemem bywa też praktyczna obsługa: mniejsza pojemność w porównaniu z nowoczesnymi magazynami danych i większe ryzyko rozproszenia archiwum na wiele sztuk nośników.
- "Dysk twardy HDD" – jest podatny na awarie mechaniczne, ale przy poprawnym przechowywaniu oraz regularnym testowaniu/odświeżaniu kopii bywa powszechnie używany do archiwów roboczych i kopii zapasowych. Jego przewagą jest duża pojemność i wygoda wykonywania pełnych kopii katalogów zdjęć.
- "Karta pamięci SD" – to pamięć flash projektowana głównie do przenoszenia i pracy bieżącej (np. w aparacie), niekoniecznie jako archiwum "na lata". Może być narażona na zużycie i utratę danych, dlatego w praktyce nie powinna być jedynym miejscem przechowywania materiału z sesji.
- "Dysk SSD" – również opiera się na pamięci flash. Jest szybki i odporny mechanicznie, ale długoterminowa retencja danych zależy od wielu czynników (m.in. jakości nośnika i warunków). Z tego powodu SSD często stosuje się jako magazyn roboczy, a do archiwum wybiera się rozwiązania z redundancją i okresową weryfikacją.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o archiwizacji zwykle ocenia się nośnik jako pojedynczy "egzemplarz" bez redundancji. W realnej pracy fotografa kluczowe jest stosowanie kilku kopii w różnych miejscach (np. dysk lokalny + drugi dysk/off-site), okresowa kontrola odczytu i migracja danych na nowsze nośniki.
