Cyfrowa odbitka próbna (proof) ma odtworzyć wygląd planowanego wydruku na podstawie pliku produkcyjnego dostarczonego do procesu prepress. Dlatego właściwym materiałem wyjściowym/wejściowym do wykonania proofu jest plik PDF (w praktyce często w odmianach zgodnych z wymaganiami druku, np. rodzina PDF/X), który może zostać poprawnie zinterpretowany przez RIP i przetworzony na dane rastrowe dla urządzenia proofingowego.
Odpowiedź "Forma kopiowa" jest niepoprawna, ponieważ forma kopiowa to element pośredni używany w niektórych technologiach przygotowania form (np. w procesach związanych z kopiowaniem/naświetlaniem), a nie standardowy materiał wejściowy do proofu cyfrowego. Proof wykonuje się z danych cyfrowych, a nie z fizycznej formy.
Odpowiedź "Forma drukowa" jest niepoprawna, bo forma drukowa (np. płyta) służy do przenoszenia obrazu na podłoże w maszynie drukującej. W proofingu cyfrowym nie potrzeba formy drukowej – celem jest szybka, kontrolna symulacja efektu druku na podstawie pliku.
Odpowiedź "Zeskanowana odbitka drukarska" również jest niepoprawna: skan jest tylko cyfrowym obrazem już wykonanego wydruku. Może służyć do archiwizacji lub porównania, ale nie jest właściwym źródłem do wygenerowania proofu, który ma wynikać z bieżącego pliku produkcyjnego (z uwzględnieniem separacji, osadzonych profili, ustawień overprint itp.).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy proofu cyfrowego, myśl o pliku wejściowym w workflow DTP/prepress (najczęściej PDF), a nie o elementach typowych dla technologii wytwarzania form drukowych.
