Podczas powlekania lakierami z rozpuszczalnikami organicznymi powstają pary, które po zmieszaniu z powietrzem mogą tworzyć atmosferę wybuchową. Do wybuchu dochodzi wtedy, gdy jednocześnie spełnione są warunki: odpowiednie stężenie par (w zakresie wybuchowości) oraz źródło zapłonu (np. iskra, gorąca powierzchnia, wyładowanie elektrostatyczne).
Dlatego skuteczne zabezpieczenie otoczenia opiera się na dwóch filarach:
- Ograniczenie stężenia rozpuszczalnika w powietrzu – w praktyce oznacza to m.in. sprawną wentylację/odciągi i takie prowadzenie procesu, aby pary były rozcieńczane i usuwane, zanim osiągną niebezpieczne stężenia. Im niższe stężenie par, tym mniejsze prawdopodobieństwo wytworzenia mieszaniny zdolnej do wybuchu.
- Ograniczenie możliwości zapłonu – stosuje się urządzenia zaprojektowane tak, aby nie stały się inicjatorem zapłonu w warunkach pracy w strefach zagrożonych, np. napędy w wykonaniu przeciwwybuchowym.
Odpowiedź "Zmniejszenie stężenia rozpuszczalnika, instalacja silników przeciwwybuchowych" łączy oba mechanizmy: zmniejsza podatność mieszaniny na wybuch oraz redukuje ryzyko pojawienia się skutecznego zapłonu.
Pozostałe propozycje są błędne, bo zawierają elementy zwiększające ryzyko: "iskrzące silniki" to typowe źródło zapłonu, więc nawet przy większej ilości powietrza sytuacja może stać się niebezpieczna. Z kolei "zwiększenie stężenia rozpuszczalnika" przybliża atmosferę do zakresu wybuchowości, a "zmniejszenie ilości doprowadzanego powietrza" może pogorszyć rozcieńczanie i usuwanie par, co sprzyja gromadzeniu się mieszanin wybuchowych.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać zasadę: najpierw zmniejsz prawdopodobieństwo powstania mieszaniny wybuchowej (stężenie), a równolegle usuń/ogranicz źródła zapłonu (urządzenia, iskry, elektrostatyka).
