W pytaniu kluczowe jest poprawne odczytanie obciążalności prądowej długotrwałej z tabeli dla konkretnego przewodu i sposobu ułożenia. Obciążalność (często podawana w amperach) oznacza taki prąd, jaki przewód może przenosić w sposób ciągły bez przekroczenia dopuszczalnej temperatury izolacji, a więc bez ryzyka przyspieszonego starzenia i uszkodzenia.
Odpowiedź "84 A" jest właściwa, bo odpowiada pozycji w tabeli dla przewodu 16 mm2 ułożonego w powietrzu (warunki lepszego odprowadzania ciepła niż np. w ociepleniu, ale zależne od przyjętego sposobu prowadzenia i założeń tabeli).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym kontekście?
- "136 A" – taka wartość może pasować do innych warunków (np. inna metoda ułożenia, inny typ przewodu/kabla, inne założenia chłodzenia) i po jej przyjęciu można dobrać zbyt duże zabezpieczenie, co grozi przegrzewaniem przewodu.
- "165 A" – podobnie jak wyżej, wskazuje na bardziej "korzystne" warunki odprowadzania ciepła albo inną konstrukcję przewodu; dla ułożenia w powietrzu według wskazanej tabeli nie jest to właściwy odczyt.
- "289 A" – wartość wyraźnie odstająca; w praktyce zwykle wynika z pomylenia tabel (np. dla znacznie większych przekrojów, innych materiałów żył lub innych systemów układania). Jest to typowy efekt wybierania liczby "z dużym zapasem" bez weryfikacji wiersza i kolumny.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze upewnij się, że czytasz tabelę dla właściwej metody ułożenia (tu: w powietrzu) i tego samego rodzaju przewodu. Jeśli tabela rozróżnia liczbę żył obciążonych lub temperaturę otoczenia, najpierw ustal te założenia, a dopiero potem odczytaj prąd.
