W schemacie partycjonowania MBR (Master Boot Record) ograniczenia wynikają z konstrukcji tablicy partycji w pierwszym sektorze dysku. Tablica ta ma miejsce na maksymalnie 4 wpisy, a każdy wpis może opisywać albo partycję podstawową, albo partycję rozszerzoną.
Partycja rozszerzona nie jest "kolejną zwykłą partycją" do instalacji systemu, tylko pełni rolę kontenera. Wewnątrz jednej partycji rozszerzonej można tworzyć wiele partycji logicznych, co w praktyce pozwala obejść limit 4 partycji bez łamania zasad MBR. Kluczowa reguła brzmi jednak: na jednym dysku MBR może istnieć tylko jedna partycja rozszerzona.
Dlatego układ "1 partycja podstawowa i 2 rozszerzone" jest nieprawidłowy: wymagałby dwóch wpisów oznaczonych jako rozszerzone, a specyfikacja MBR przewiduje co najwyżej jeden taki wpis.
Pozostałe propozycje są zgodne z ograniczeniami MBR:
- "2 partycje podstawowe i 1 rozszerzona" – mieści się w 4 wpisach i zawiera tylko jedną rozszerzoną.
- "1 partycja podstawowa i 1 rozszerzona" – także poprawny i często spotykany układ (logiczne tworzy się wewnątrz rozszerzonej).
- "3 partycje podstawowe i 1 rozszerzona" – wykorzystuje komplet 4 wpisów (3 podstawowe + 1 rozszerzona), nadal bez naruszenia zasady "jedna rozszerzona".
W praktyce częsty błąd na egzaminie to utożsamianie "wielu partycji logicznych" z "wieloma partycjami rozszerzonymi". W MBR liczba logicznych może być większa, ale zawsze pod jedną partycją rozszerzoną. Jeśli potrzebujesz wielu niezależnych partycji bez takich ograniczeń, stosuje się GPT, ale pytanie dotyczy MBR.
