W pytaniu chodzi o średnicę wiertła do wykonania otworu pod gwintowanie (tzw. otwór pod gwint). W praktyce dobiera się ją z tabel, ponieważ zależy ona od rodzaju gwintu i jego skoku.
Dla gwintów metrycznych często stosuje się przybliżenie: średnica wiertła ≈ średnica nominalna gwintu − skok. To przybliżenie odpowiada idei, że w otworze musi pozostać materiał na zarys gwintu, a skok informuje, "jak gęsto" ułożone są zwoje.
Oznaczenie "M20x2" oznacza gwint metryczny o średnicy nominalnej 20 mm i skoku 2 mm. Z takiego zapisu wynika więc otwór wstępny rzędu 20 − 2 = 18 mm, co jest zgodne z typowymi tabelami warsztatowymi.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- "M20" – zapis bez skoku zwykle odnosi się do gwintu o skoku normalnym (zwykłym). Dla takiego gwintu średnica wiertła pod gwintowanie nie wynosi 18 mm, tylko jest inna (większy skok daje mniejszą średnicę wiertła niż w gwincie drobnozwojnym).
- "M18x2" – tu średnica nominalna to 18 mm przy skoku 2 mm, więc przybliżenie daje 18 − 2 = 16 mm, a nie 18 mm.
- "M18" – podobnie jak wyżej, gwint 18 mm ma inną średnicę wiertła pod gwintowanie; nie można utożsamiać średnicy nominalnej gwintu z średnicą wiertła.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli nie masz tabeli, sprawdź czy w odpowiedzi podano skok (np. "x2"). To często rozstrzyga o doborze wiertła, bo dwa gwinty o tej samej średnicy nominalnej mogą mieć różne skoki i inne otwory pod gwintowanie.
