Wykluczenie społeczne osób z niepełnosprawnościami oznacza trwałe lub powtarzające się ograniczenie uczestnictwa w typowych sferach życia: relacjach, edukacji, rynku pracy, kulturze, usługach publicznych i ochronie zdrowia. W praktyce jest ono skutkiem barier (architektonicznych, komunikacyjnych, organizacyjnych), stygmatyzacji oraz braku adekwatnego wsparcia.
Stwierdzenie "Może prowadzić do izolacji społecznej" jest prawdziwe, ponieważ mniejsza liczba kontaktów, trudności w przemieszczaniu się, brak dostępnych aktywności oraz negatywne postawy otoczenia mogą zawężać sieć wsparcia i ograniczać uczestnictwo w życiu społeczności.
Stwierdzenie "Może prowadzić do pogorszenia sytuacji materialnej" również jest prawdziwe. Wykluczenie wiąże się z ograniczeniami w edukacji i zatrudnieniu, trudniejszym dostępem do rynku pracy, a czasem dodatkowymi kosztami funkcjonowania (np. transport, sprzęt, usługi). To zwiększa ryzyko ubóstwa i zależności od innych.
Stwierdzenie "Może prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia" jest prawdziwe, bo długotrwały stres, samotność, brak wsparcia oraz utrudniony dostęp do profilaktyki, rehabilitacji czy leczenia mogą pogarszać zarówno zdrowie psychiczne, jak i somatyczne.
Pozostała odpowiedź "Wszystkie powyższe" jest więc poprawna, bo wszystkie trzy skutki są logicznie spójne i często współwystępują. Dla asystenta osoby z niepełnosprawnością to sygnał, że wsparcie powinno obejmować nie tylko pomoc w czynnościach dnia codziennego, ale też wzmacnianie uczestnictwa społecznego, koordynację usług oraz budowanie sieci wsparcia.
