Kąpiel (mycie całego ciała) pacjenta w łóżku ma przede wszystkim zapewnić higienę, komfort i bezpieczeństwo, a jednocześnie minimalizować ryzyko zakażeń krzyżowych. Dlatego kluczową zasadą jest mycie od części najczystszych do najbrudniejszych. Taki porządek ogranicza przenoszenie drobnoustrojów z okolic bardziej skolonizowanych (np. okolice krocza) na okolice czystsze (np. twarz, klatka piersiowa).
W prawidłowej sekwencji najpierw wykonuje się higienę jamy ustnej (mycie zębów), a następnie przechodzi do okolic twarzy: oczy (z zachowaniem kierunku od kącika wewnętrznego do zewnętrznego i rozdzieleniem materiału dla każdego oka), potem twarz, uszy i szyję. Kolejny etap to mycie klatki piersiowej, następnie kończyn górnych oraz brzucha. Po zmianie ułożenia pacjenta myje się plecy i pośladki, dalej kończyny dolne. Podmycie (okolice intymne) musi być wykonane zawsze jako ostatnie, ponieważ w tej okolicy znajduje się flora bakteryjna, którą łatwo przenieść na inne partie ciała przy błędnej kolejności.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo zaburzają logiczny i bezpieczny porządek: czasem przestawiają kolejność mycia okolic twarzy (np. uszy przed twarzą) albo – co najpoważniejsze – umieszczają podmycie przed zakończeniem mycia (np. przed myciem kończyn dolnych). To zwiększa ryzyko przeniesienia zanieczyszczeń na skórę ud, podudzi czy stóp. W praktyce należy też pamiętać o używaniu osobnych myjek lub dokładnym płukaniu między okolicami, o okrywaniu pacjenta (odsłanianie tylko mytej części) oraz o obserwacji skóry pod kątem odleżyn i podrażnień.
