W oznaczeniach norm kluczowe jest, aby poprawnie wskazać status normy i jej pochodzenie. Prefiks EN informuje, że mamy do czynienia z normą europejską, natomiast ISO wskazuje, że treść normy jest oparta na normie międzynarodowej ISO (zwykle wdrożonej bez zmian lub z określonymi modyfikacjami redakcyjnymi, zależnie od trybu przyjęcia).
Dlatego zapis "EN ISO 13485:2016" jest właściwy: najpierw pokazuje "warstwę" europejską (EN), a następnie źródło międzynarodowe (ISO), zachowując numer normy i rok wydania. Taki format spotyka się w dokumentacji jakości, w ofertach B2B, w wymaganiach przetargowych czy w opisach zgodności produktu.
- "ISO EN 13485:2016" jest mylące, bo sugeruje inny sposób klasyfikacji (jakby była to norma ISO o statusie EN). W praktyce oznaczenia w tej kolejności nie są standardowym cytowaniem norm europejskich wdrażających ISO.
- "EN-ISO 13485:2016" oraz "ISO-EN 13485:2016" dodają myślnik, który nie jest typowym separatorem w oznaczeniu tego typu norm w cytowaniu bibliograficznym i dokumentach systemowych. W testach egzaminacyjnych takie warianty zwykle pełnią rolę dystraktorów.
Dla osoby zajmującej się sprzedażą poprawne rozpoznanie oznaczenia normy jest przydatne w ocenie wiarygodności dokumentów od dostawcy (np. czy certyfikat/raport odnosi się do właściwego standardu) oraz w komunikacji z klientem, który wymaga potwierdzenia spełnienia określonych norm jakości.
