Zawał mięśnia sercowego to martwica fragmentu mięśnia sercowego spowodowana niedokrwieniem. Najczęstszy mechanizm polega na tym, że dochodzi do nagłego zamknięcia (niedrożności) światła tętnicy wieńcowej, która normalnie doprowadza krew do serca. Gdy przepływ krwi zostaje przerwany, komórki mięśnia sercowego szybko zaczynają cierpieć z powodu braku tlenu, a następnie obumierają.
Odpowiedź "Zatkanie światła tętnicy wieńcowej." jest poprawna, ponieważ opisuje bezpośrednią przyczynę niedokrwienia: blokadę naczynia wieńcowego. W praktyce klinicznej często dzieje się to w przebiegu choroby wieńcowej, gdy na zmienionej miażdżycowo ścianie naczynia powstaje skrzeplina i światło naczynia gwałtownie się zamyka.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo odnoszą się do innych zjawisk:
- "Przerwanie ciągłości tkanek." opisuje uraz (np. ranę, rozerwanie), a nie mechanizm naczyniowy prowadzący do niedokrwienia serca.
- "Zaburzenie rytmu serca." to częsty objaw lub powikłanie niedokrwienia (np. kołatanie serca, groźne arytmie), ale samo w sobie nie jest typową, pierwotną przyczyną zawału w rozumieniu patofizjologii.
- "Udar krwotoczny." dotyczy ośrodkowego układu nerwowego (mózgu) i polega na krwawieniu do tkanki mózgowej; nie wyjaśnia zawału mięśnia sercowego.
Dla opiekuna medycznego praktycznie ważne jest kojarzenie zawału z nagłym pogorszeniem ukrwienia serca i pilną potrzebą wezwania pomocy oraz obserwacji pacjenta (ból w klatce piersiowej, duszność, zimny pot, bladość, niepokój), bo czas odgrywa kluczową rolę w ograniczaniu rozległości uszkodzenia.
