Klasyfikacja "rodzaju oryginału" w tym typie zadania zwykle opiera się na trzech kryteriach: typ obrazu (negatyw lub diapozytyw), rodzaj podłoża (transparentne lub refleksyjne) oraz zakres tonalny (wielotonalny lub jednotonalny).
Odpowiedź "Negatyw, transparentny, wielotonalny." jest poprawna, ponieważ cechy widoczne na reprodukcji odpowiadają typowemu negatywowi barwnemu: na taśmie filmu widać pomarańczowo‑brązowe zabarwienie podłoża (tzw. maskę) oraz bardzo ciemny, słabo czytelny obraz o odwróconych barwach. To odróżnia negatyw od diapozytywu, który wygląda jak miniaturowy pozytyw i nie ma takiej maski.
Podłoże negatywu jest transparentne, bo jest to błona filmowa przepuszczająca światło (ogląda się ją "pod światło" lub skanuje w urządzeniach do filmów). Podłoże refleksyjne dotyczy przede wszystkim odbitek papierowych, które światło odbijają, a nie przepuszczają.
Zakres tonalny jest wielotonalny, ponieważ fotografia (w przeciwieństwie do grafiki kreskowej) zawiera półtony i płynne przejścia jasności. Określenie jednotonalny odnosi się do obrazów o wysokim kontraście, praktycznie bez półtonów (np. rysunek kreskowy, stempel), co nie pasuje do zdjęcia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Negatyw, refleksyjny, jednotonalny." – negatyw jako oryginał jest materiałem na błonie, więc powinien być transparentny; dodatkowo fotografia nie jest jednotonalna.
- "Diapozytyw, refleksyjny, wielotonalny." – diapozytyw jest transparentny (slajd), a nie refleksyjny; poza tym na ilustracji widać cechy negatywu (maska, odwrócenie barw).
- "Diapozytyw, transparentny, jednotonalny." – podłoże transparentne pasowałoby do slajdu, ale brakuje cech diapozytywu (pozytywowego obrazu na samej taśmie) i błędnie wskazano jednotonalność.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz pomarańczową maskę i "dziwne", odwrócone kolory na taśmie – to niemal zawsze negatyw barwny. Obraz pozytywowy na ekranie skanera może być wynikiem automatycznej konwersji, a nie dowodem na diapozytyw.
